Steun ons en help Nederland vooruit

Publicaties

Blog Aafke de Graaff: Nacht van de vluchteling

Na 9,5 uur lopen strompel ik het terrein van de Westergasfabriek weer op. Het is half 10 in de ochtend en daarmee sluit ik de Nacht van de Vluchteling af: 40 km wandelen in het holst van de nacht om positieve aandacht te vragen voor vluchtelingen wereldwijd en geld op te halen voor extra noodhulp. Dat die extra aandacht zeer hard nodig is, heb ik afgelopen november als medisch vrijwilliger met eigen ogen op Lesbos kunnen zien.

Overdag waren er al 10 en 20 KM wandelingen rondom Amsterdam, waar ook veel scholen aan meededen. De Westergasfabriek hing vol met schitterende foto´s van opvangkampen uit Syrië, Libanon en vele andere landen. Het zien van de foto´s bracht me in gedachten terug op Lesbos: De regenbuien die het kamp overspoelden, zo erg dat mijn laarzen bijna niet hoog genoeg waren om door de plassen te waden. De Syriërs die me vriendelijk om hulp vroegen, alles was nat, de tent, de slaapzakken, hun kleren. Waar moesten ze naartoe. De kinderen die op slippers liepen en zulke door en door natte voeten hadden, dat ze makkelijk grote snijwonden opliepen die wij moesten hechten. De kou die we voelden tijdens onze diensten, waarbij we 2 jassen droegen om niet volkomen te verkleumen. Dit terwijl de vluchtelingen in enkelwandige tentjes sliepen en geen mogelijkheid hadden te ontsnappen aan de kou. Maar vooral het inferno dat ontstond door het ontploffen van gasflessen. Om de diepe kou te verdrijven, warmden de vluchtelingen zich aan het vuur uit gasflessen, die avond ging het mis. Meerdere gasflessen ontploften serieel en veroorzaakten een hels vuur. Er ontstond grote paniek en woede, wij stonden er middenin. De vluchtelingen die we die avond behandelden zal ik nooit vergeten, maar ook de manier waarop wij werden gesteund. Er was geen stromend water, maar uit alle tenten kwamen waterflessen die over de hoofden van vluchtelingen bij ons aankwamen. Een oma en jongen van een jaar of 7 overleden die nacht, deze loop deed ik met hun in mijn gedachten.

 

De 40 KM is zwaar, indrukwekkend en vooral lang. Ik loop hem met een team van Noorderlingen. Het eerste gedeelte van de nacht lopen we door een donker, mistig en vooral prachtig Waterland. Er is een groot gevoel van samenhorigheid en de sfeer is goed. In Broek in Waterland zijn er kampvuren, in Durgerdam live muziek en op sommige plekken applaus. Uiteindelijk gebruik ik, na zo’n 30 KM veel attributen uit de rugzak: blarenpleisters, ibuprofen en paracetamol. Het brengt me hinkend naar de finish. 40 km door de nacht: het is pittig, ik ben moe. Maar ik weet ook hoe het niets voorstelt als je dadelijk weer naar huis gaat en onder een warme douche stapt.

Anderhalf miljoen is er opgehaald, veel meer dan vorige jaren. Dat is fantastisch en hopelijk een positief teken ook naar de politiek dat je vluchtelingen niet in de kou mag laten staan. Zeker binnen de grenzen van Europa is het stuitend dat er niet betere voorzieningen worden getroffen. De grenslanden kunnen dit niet alleen organiseren en wij kunnen dus niet weg blijven kijken.

Gepubliceerd op 24-06-2017 - Laatst gewijzigd op 22-11-2018